In 1988 zag ik in Nieuwegein het levenslicht. Ik ben opgevoed in Maarssen, opgegroeid in Utrecht en openlijk verliefd op Amsterdam. Als zusje van twee oudere broers werd mijn liefde voor auto’s, voetbal en stoeien continu gevoed. Barbie’s verstopte ik liever dan dat ik er mee speelde en ook poppen konden mij niet beroeren. Het boeide me niet. Net zoals dat uiterlijk mij weinig interesseerde: ik bleef tot mijn tweede helemaal kaal. Gelukkig werd ik door mijn moeder in roze jurkjes gehesen en kreeg ik mooie hoedjes op  in de hoop dat voorbijgangers de vraag “Waarom heeft uw zoontje een jurk aan?” niet meer stelden.Toen ik op mijn derde braaf blonde pijpenkrulletjes kreeg, achtte ik mijzelf oud genoeg om voortaan mijn eigen kleding uit te kiezen. Fashion was then already my middle name.

Op mijn vierde ging ik naar een katholieke basisschool vanwaar ik na twaalf jaar doorstroomde naar een christelijk gymnasium. Naast de vele wijn- en drankcurssusen die ik gedurende verscheidene bijbaantjes kreeg, behaalde ik mijn diploma keurig in zes jaar. Wel met bloed, zweet en tranen, maar je mag mij nog steeds wakker maken voor verhalen over het oude Rome en Griekse goden. Iets heel erg graag willen en voortdurend de discipline in mijzelf vinden om deze dromen te bereiken vormen de fundering van wie ik ben vandaag. De combinatie van naar school gaan en werken is voor mij de meest fundamentele mix voor mijn persoonlijkheid geweest. Op de basisschool was ik de enige die wel eens een krantenwijk liep en tijdens het gymnasium werkte ik in een slagerij, een restaurant, een theater, een club en uiteindelijk een casino. Toen ik Taal en Communicatie ging studeren aan de Universiteit van Amsterdam had ik onder andere werkervaring opgedaan bij een makelaarskantoor en presenteerde ik het Amsterdams Studenten Festival in mijn vrije tijd. Ik ging om de maand met een familielid mee op zakenreis om in verschillende landen de kennis die ik had opgedaan tijdens het college ‘Interculturele Communicatie’ in de praktijk te brengen. Ik vluchtte in vroege ochtenden de voor mij wildvreemde steden in om mensen te ontmoeten en van het onbekende het bekende te maken. Dit alles wist ik te combineren met meerdere keren per week hockey, maar toen ik de top(klasse) eenmaal had bereikt, wilde ik een nieuwe uitdaging. Ik zou een aantal jaar capoeira in Nederland en het buitenland gaan doen en in 2008 de overstap maken naar kickboksen. Deze sport is inmiddels mijn grootste liefde alltertijden.

Net zoals dat studeren meer bleek dan alleen maar boeken lezen, is sport meer dan enkel een workout voor mij. Zeker toen ik capoeira ging doen merkte ik dat wanneer verschillende culturen en gewoontes samensmolten, prachtige dingen kunnen ontstaan. Net zoals toen ik recepten uitwisselde met de Turkse afwasser. Of dat de restauranteigenaar mij Grieks leerde en ik hem woorden als ‘pragmatisch’ en ‘triviaal’ uitlegde. De mooiste verhalen vertelde een Surinaamse chef mij met wie ik in de zomer watergevechten voor de deur van het restaurant had. Op hetzelfde terras dronk ik in de avond muntthee met Mo waar zijn zoon Youssef als tolk fungeerde zodat ik kon begrijpen waarom hij al jaren in Nederland woonde en nooit Nederlands had leren spreken.

In 2011 begon ik op de USBO van de Universiteit Utrecht (Utrechtste School voor Bestuurs- en Organisatiewetenschap) en inmiddels doe ik hier de Master Communicatie, Beleid en Management. Ik kreeg terwijl ik college’s volgde steeds meer zin om mij in te zetten voor de maatschappij en voelde subtiel een drang om dingen te veranderen. Te verbeteren. Om mensen bewust te laten worden van wat er speelt en samen tot een oplossing te komen. Deze wens veranderde in werkelijkheid toen ik in februari 2011 toezegde om hoofdadviseur te worden van de focusgroep Leegstand Kantoren en Huisvesting in de eerste jongerendenktank van de provincie Utrecht. Met de kennis die ik op de UvA had opgedaan tijdens het analyseren van politieke campagnes, de vele discoursanalyses die ik heb gemaakt en de honderden argumentatiestructuren die ik heb moeten expliciteren, ontleden en beoordelen, kon ik een eerlijk advies geven aan de Provinciale Staten in december 2011. Vanaf dat moment was er geen weg meer terug. Politiek werd een passie. Blijkbaar zit het in de familie want mijn tante is vele jaren de eerste en laatste vrouwelijke burgemeester van een heel mooi dorp in Nederland geweest.

Bovenstaand geeft een goed beeld van wie ik ben en waar ik voor sta. Maar wil je me echt leren kennen, praat dan offline met mij.

XVIII

Hoewel het nooit de bedoeling is iemand hiermee te kwetsen, kan het voorkomen dat ik met toekomstige posts een gevoelige snaar bij iemand raak. Het is mijn streven om iedereen in zijn waarde te laten, wat niet wegneemt dat tolerantie een van de mooiste eigenschappen is die een mens kan hebben. En tolerantie, lieve mensen, is geen one way street.

Laws alone can not secure freedom of expression. In order that every man present his views without penalty there must be spirit of tolerance in the entire population.

(A. Einstein)