In mijn laatste week van 23 zijn kom ik tot een mooie ontdekking, mede mogelijk gemaakt door het definitief kapotgaan van mijn relatie. Ik ben allergisch. Gelukkig hoef ik mijzelf geen shot adrenaline te geven wanneer het toch per ongeluk in mijn lichaam komt, maar een heftige intolerantie is het wel: het gevoel  dat je van binnenuit wordt aangevallen door je eigen lichaam.
Er is maar één remedie en zelfs die lukt niet altijd. ‘Respira’ zoals mijn capoeira mestre altijd zei.

Adem.

Wanneer je haar ziet. Adem. Wanneer je eraan wordt herinnerd wat er is gebeurd. Adem. Wanneer de slachtoffersrol van leidend naar lijdend gaat. Adem.

Lucht is mij sinds vandaag heilig. Het geeft mijn geest ruimte en voeding, en gek genoeg voelt het alsof emoties lichter worden wanneer ik enkele keren diep in- en uitadem. Hopelijk herinnert deze blog mij te ademen in tijden die moeilijk gaan worden, want zelfs als optimist voorspel ik donderbuien.

Ik houd van de moeilijke periodes die ik altijd gratis en voor niets van mijn goede vriend, het leven, krijg. Het is een tijd van bezinning, groei en gewoon door blijven ademen.

XVIII

Cry me a river. You should’ve picked honesty then you may not have blown it