Rechtstreeks overgenomen uit mijn scriptie. Rechtstreeks uit mijn hart.

-

Dit dankwoord schrijven valt mij zwaar, omdat de woorden die uitdrukken hoe dankbaar ik ben voor de mensen die mij hebben geholpen tijdens het schrijven van deze scriptie niet bestaan. Laat ik een poging doen en allereerst Eugène Loos bedanken. Mijn geweldige scriptiebegeleider die dankzij zijn humor, scherpzinnigheid en intelligentie mij continu wist te inspireren en te motiveren om door te gaan. Hij liet mij een weg bewandelen die niet de makkelijkste was, maar deze bleek mij achteraf het meest voldane gevoel te geven. Waar hij zijn engelengeduld vandaan haalt is mij nog steeds een raadsel.

Daarnaast wil ik mijn ouders bedanken omdat zij mij altijd en onvoorwaardelijk op alle vlakken hebben gesteund tijdens het schrijven van deze scriptie.

Als laatste zijn er mijn vrienden, vriendinnen en ‘tweeps’ die met hun berichtjes, oprechte interesse en gelukkig ook flink wat cocktails lieten zien dat ze er altijd voor mij zijn.

Ik besef dat ik een gezegend mens ben wanneer ik denk aan de kansen die ik reeds in mijn leven heb gehad en de vrienden die ik heb ontmoet. Dank jullie wel dat jullie mijn leven zo verrijken.

Special thanks to Ton Boon, Mandy Ros, Mark Brabers, Kristin Keunen, Robin Haafkens, Lauri van Ommen, Mady van den Berg, Florence Frequin, Hayke van Dommelen, Evita Vervuurt, Nina Kornaat, Jos Verbeek, Mark Thiessen, @LiekeLamb, @vic23, @JuliaJaymes, @Fashiorexia, @AnaKaradarevic, @Just_in_Kees, @EJPol en last maar zeker niet least Bart de Lege.

Jullie zijn awesome.

Nu mijn laatste week in Australië is aangebroken probeer ik alle gebeurtenissen een plekje te geven.

Of de lieve en behulpzame Australische Josh die na een paar biertjes loskwam en de ene na de andere ‘Abo-joke’ maakte (Abo is een denigrerende afkorting voor Aboriginal). Toen ik doorvroeg kwam hij niet veel verder dan dat de aboriginals geen recht hadden op Australisch land want ze gingen er onverantwoord mee om en ze mochten allang blij zijn dat ze een daily allowance krijgen, gratis school en gratis medische hulp. De niet zo diepgaande discussie werd afgesloten met een opmerking in de trant van “Als een van die Abo’s, dronken van de alcohol die ze met ons geld kopen mijn property betreedt, dan schiet ik hem kapot”. Overigens is dat geen discriminatie want “elke buitenlander – en jij dus ook Martine – hoort hier niet.”

Verbluffend wonderlijk. Angstaanjagend beeldschoon. Gruwelijk prachtig.

Ik geef toe, deze combinaties van woorden slaan nergens op en geven je niet echt een beeld van wat ik probeer te schetsen. Maar laat dit nu precies de situatie zijn die ik probeer te schetsen.

Want hoe ga ik je de glinstering van de zon op dolfijnenvinnen in de zee uitleggen? Of het gevoel wat in de buurt van verliefdheid komt op het moment dat een van die Flippers een meter boven het water besluit uit te springen?

Je adem wordt door een onzichtbare geest uit je longen gestolen op het moment dat je met de jeep een bocht doorgaat en plotseling over kilometers en kilometers strand uitkijkt terwijl de felblauwe lucht wordt gevuld met de felst gekleurde kites.

Het is de kinderlijke onbevangenheid die zich meester van mij maakt als ik head first van een rots afspring omdat ik denk aan de kleur van het water wel te kunnen zien dat het diep genoeg is.

Het is de adrenaline van niets willen missen wanneer ik nét iets te assertief “ok ok now it’s my turn” zeg en de python zowat uit mijn broers handen trek om er vervolgens mee te gaan spelen.

Het is het besef dat wij, als mens, helemaal niets te zeggen hebben mar enkel op kortstondig bezoek zijn in deze wereld als je naar de ontelbare sterren kijkt want ‘we are peanuts’ zoals de Israëliër zo treffend zei.

Mijn blog is kort. Mijn zinnen zijn nietszeggend. De woorden die ik ken zijn betekenisloos. Hetgeen ik probeer te verwoorden is alleen te voelen. Misschien kan ik beter zwijgen.

Ik geniet.

XVIII

Perth achterlatend begonnen we onze reis nu dan echt. Week twee zou in het teken staan van kilometers maken en mensen ontmoeten. Terwijl we van strand naar strand hopten en van grot naar grot sprongen, kwamen we al snel aan bij mijn favoriete gedeelte van reizen: mensen ontmoeten. In drie dagen tijd ontmoetten wij Duitsers, rondtrekkende Australiërs (dat is geen zeldzaamheid) Engelsen, een Vietnamees meisje, een Braziliaan (ik kwam erachter dat zijn Hebreeuwse tattoo verkeerd was gezet!) en Israëliërs. In een colonne van vier reden we met busjes en jeeps van Prevelly naar het National Parc om daar Janief te leren (Israëlisch kaartspel waarin ik een ster bleek te zijn), een manicure in de bushbush te krijgen van Marie die schoonheidsspecialiste was (hoe epic) en om mijzelf te verdedigen wat betreft taalgebruik. ‘Vakje’ klinkt volgens de Londen boy als ‘Fuck Yeah’.

De meest uiteenlopende verhalen en gigantische blunders (in elk land zijn ze hetzelfde) werden onder het genot van drank, veel eten en nog meer gezelligheid op tafel gegooid. Dagenlang niet douchen, haar dat al krullend en stijf van het zand&stof een outofbed meets surflook kreeg en zand tussen je boterham maar het niet eens meer proeven. Al het bovenstaande klinkt misschien ietwat onwenselijk, maar zodra je je overgeeft aan de rauwheid is het puur geluk.
Vergeef mij de amateuristische psychoanalyse die nu volgt (als ik er het geld en de tijd voor had, zou ik psychologie, antropologie en filosofie studeren zodat deze analyse nog iets van waarde heeft) maar na een gesprek met een Amerikaanse psychiater (de liefde bracht hem naar Australië) en discussies met Australiërs (leeftijd: 24 tot 32) zijn mij toch een aantal dingen opgevallen.

Wat een materialistische puinhoop is de jeugd hier in WA.

Mijn eerst ervaringen met de lokale jongeren was natuurlijk al niet het allergrootste succes (meerdere vechtpartijen en arrestaties in een simpele club waar wij waren op mijn eerste avond uit), maar het werd pas echt interessant toen ik wat jongens ontmoette die in de mijnen werkten. Ik vraag mij af of zij weten dat de mijnen grotendeels in handen zijn van China en Amerika en dat Australië in principe dus niet zo heel veel bezit, maar de miljarden die hierin omgaan lijken een grote impact te hebben op de jeugd en ook een zekere hoogmoed waar Icarus nog een puntje aan kan zuigen. Geld is key. Heb er vooral zoveel mogelijk van, want de nieuwste Holden is niet goedkoop en in een simpele Toyota wil je niet dood gevonden worden. Er moet geld verdiend worden, en goed ook. Mines it is. Je zit misschien twee weken afgesloten van de buitenwereld, maar daarna ben je een week vrij en kun je proberen de $2.000 die je per week (je leest het goed) verdient, kwijt te raken aan pimpmyride taferelen en alcohol. Heel veel alcohol. Combiner dit met uitgaan, lange afstanden tussen huis en club en je begrijpt dat “drunk driving” hier schering en inslag is.

Toen mijn jetlag nog zodanig was dat ik 1,5 uur per nacht sliep, keek ik veel tv om mij in de nacht te vermaken. Per uur dat ik tv keek was ik ongeveer zeven minuten kwijt aan het kijken naar overheidsreclames. Stoppen met roken is op het moment in elk reclameblok meerdere keren en minuten te zien. Drunk driving wordt ontmoedigd middels posters, flyers en kapotgereden auto’s die langs de weg staan geparkeerd met een uitspraak als “This might happen to you when you drink and drive!” ernaast. Wat ik in eerste instantie als betutteling zag, zie je overal (sigarettenpakjes met de ranzigste foto’s, alcohol is extreem duur) – conservatief Amerika uit de jaren ’50 kwam opeens liberaal op mij over naast dit alles. Maar wat moet de regering dan doen? Niet al te lang geleden stool een dronken jongen een Hummer en went for a joyride. De politie zat achter hem aan en had hem bijna, maar toen hij zijn lichten uitdeed en op de andere baan besloot te gaan rijden, staakte de politie haar achtervolging. Een politiehelikopter werd uiteindelijk de enige getuige van het fatale ongeluk dat volgde; de Hummer reed op een taxi in en liet niets, maar dan ook niets heel van het andere voertuig.

De Engelsman die net drie kwartier in Australië en op weg naar zijn hotel was, was samen met de Indische taxichauffeur die over vier maanden voor het eerst vader zou worden op slag dood. De joyrider werd uiteindelijk gevonden en had twee gebroken benen aan het incident overgehouden.
Ik heb tal van dit soort verhalen gehoord en heb zelfs twee Australiërs ontmoet wiens rijbewijzen waren afgepakt na een heftige ‘Sunday Session’. De politie wacht op een zondag vaak genoeg om de hoek van een café om alle jongeren die genieten van hun uitbrakdag boetes op te leggen en rijbewijzen af te pakken. Een Sunday Session gaat al te vaak gepaard met liters alcohol.

De meisjes zijn hier “prissy” en “pretentious” (niet mijn woorden, maar ik moet zeggen dat de mannen die dit hebben gezegd absoluut een punt hebben) en matchen perfect met de immer fitnessende, getatoeëerde mannen. Praten over de zin van het leven, het (on)bestaan van de vrije wil en materialisme VS geluk, zul je niet snel vinden in West Australië.

Toen ik een jongen vroeg naar wat zijn mooiste moment was van zijn reis naar Bali antwoordde hij zonder blikken of blozen “de bar in het zwembad van ons hotel”. Zijn vriendin vond de met haar ring matchende Tifanny’s armband echter het hoogtepunt van haar reis. Match made in heaven! En de jongen wiens hele rug bestond uit een tatoeage van een of andere leguaan hoorde pas na afloop wat voor hagedis er precies op zijn lichaam stond, ‘but at least it suits my image’.

Een dikke vette Hummer die niet snel oververhit raakt lijkt op dit moment plezieriger dan onze Wicked Van die nu langs de weg staat, waarmee ik probeer te benadrukken dat hoe ik de manier van leven en denken in WA heb ervaren niet veroordeel of hier een slecht beeld (van de mensen) probeer te schetsen. Het getuigt van bekrompenheid wanneer ik andermans manier van genot op basis van mijn eigen idealen zou afkeuren.

Ik verwonder mij over en geniet nog elke dag van de mensen, het eten, de stranden, de avonturen en de dieren hier. Kan niet wachten tot ik de foto’s van de stingrays die ik voerde op een computerscherm zie! Hopelijk is morgen een betere dag met meer geluk. VAK JE!

Autorijden voelde nog nooit zo goed. De stadjes die wij onderweg tegenkwamen waren pittoresk en vertederend. Een paard en wagen reed compleet steroetypisch door Dwellingup toen ik genoot van een zelfgemaakte worteltaart van een schattige bakkerij. In 1961 werd dit stadje waar ik vele zoetigheden tot mij nam door een blikseminslag en 140000 hectare aan grond compleet vernietigd. Het vuur schijnt vier dagen te hebben geduurd en naderhand is besloten alleen een klein deel weer op te bouwen; vele omliggende dorpen waren letterlijk opgegaan in rook of raakten zwaar beschadigd.

Dualiteit vind je veel in Australië; zoals de dode roo’s (zoals de Ozzies kangoeroes graag noemen) langs de weg, en de levende onder een boom tien meter verder. Of de openbare, gratis barbecues (“barbies”) waar gretig gebruik van wordt gemaakt terwijl overal het signaal “Extreme” is uitgegeven qua brandgevaar en er dus geen sigaretten op de grond mogen worden gegooid, geen barbies mogen worden gehouden, geen open vuren mogen worden gemaakt en noem het maar op…

Voor ons zit de eerste nacht er in de ‘van’ op. Mijn eeuwig holle rug moet nog ietwat wennen aan de matrasjes die op lades zijn gebouwd waarin kleding, campingspullen en strandlakens zitten, maar ik heb geslapen. Dromen die ik nooit eerder heb gehad kwamen als filmtrailors voorbij vannacht. En dat is bijzonder aangezien ik in Nederland vaak maandenlang over hetzelfde droom. Maar ik droom tenniste. De eerste twee nachten in Perth sliep ik in totaal 3 uur en miste ik drie dagen lang elk besef van tijd. De derde nacht sliep ik tien uur en was ik weer fit. Blijft een raar ding, een jetlag.

Ik ben inmiddels al weer een week in Australië en het voelt goed. Een culture shock heb je hier niet echt, maar mijn broer 24/7 zien na 1,5 jaar van afwezigheid was al een shocker enough. De eerste paar dagen stelde hij mij voor aan de meest fantastische mensen. Richard, een bijna gepensioneerde taxichauffeur, maakte een curry met kip voor mij die lekkerder smaakte dan iets wat ik ooit heb gegeten. Op de vraag hoe hij zo goed kon koken antwoordde hij laconiek dat hij wel moest toen zijn moeder stierf. Annie en Marika; twee beeldschone zusjes met wie ik als eerste de zee in sprong en salto’s maakte vanaf een vlot in de oceaan. Dan is er nog Nick, de Australiër pur sang. Toen mijn broer de autosleutels kwijtraakte van de auto en we het hele huis op zijn kop hebben moeten zetten (voordat we erachter kwamen dat de sleutel in de openstaande achterklep zat), liep hij naar mij toe, zag dat mijn gezicht op onweer stond en zei met een relaxtheid waar Australiërs mee geboren lijken te worden: “Sometimes these things happen Martina. Just chill the fuck out.”

Ik durf te beweren dat ik zowel mentaal als fysiek tegen een stootje kan en reizen is hier altijd de ultieme graadmeter voor. Want ik raakte behoorlijk gefrustreerd van het urenlang zoeken naar een sleutel die ik niet eens had kwijtgemaakt, maar normaal is dat geen reden voor mij om geïrriteerd te raken. Het was de combinatie van (zelfs voor mij) extreem weinig slaap, het misselijke gevoel waarmee ik ochtenden opstond (ik eet nooit meer vliegtuigvoedsel) en het aftasten van hoe de relatie nu is tussen mij en mijn broer. Niet dat de liefde voor mijn broer veranderd is, maar wij zijn veranderd. Daar had  ik al rekening mee had gehouden, maar als je dan omringd wordt door mensen met wie hij meer dan een jaar heeft gereisd, bij wie hij heeft gewoond, met wie hij een relatie heeft en met welke mensen hij samenwoont, dan heb je nog geen tijd gehad om met elkaar te zijn en te voelen hoe het echt zit.

In de auto speelde “Love is all I got” toen wij herinneringen ophaalden. Uit bomen vallen en uitgelachen worden, honkballen en bij het wegrennen per ongeluk de knuppel tegen iemands knie aangooien, vissen en als je dan eindelijk beet had, de vis, die groter bleek dan mijn bovenbeen, er niet af durven te halen (waarom ben ik altijd het slachtoffer in dit verhaal?!)

Een glimlach als we terugdenken aan mooie momenten. Lachaanvallen zoals vroeger bij het laten vallen van één simpel woord.

Sometimes things happen. Just chill the fuck out. Mijn peace and purpose right there.

XVIII

Special thanks to Kris, Liek, Ebru, Wout, Nienster, Flo, Mister X en Julia <3

In de eerste maand van een nieuw jaar naar de andere kant van de wereld reizen. Ik wilde het, dus nu doe ik het. Het aftellen is begonnen… Vandaag vlieg ik naar de andere kant van de wereld. En hoe voelt dat nou?

Eerlijk gezegd, ik weet het niet.

Het is net als met de jaarwisseling: ik wil het niet toegeven, het is tenslotte slechts een seconde die bepaalt dat wij een nieuw jaar instappen, maar het doet toch iets met me. Ik denk na over het afgelopen jaar, fantaseer over het nieuwe… Ik denk graag dat ik mentaal sterker ben dan een seconde, maar het doet toch iets met mij, een nieuw jaar.
Ik wil ook niet toegeven dat reizen naar de andere kant van de wereld heel anders voelt dan reizen naar Israël/Egypte/welke plek dan ook. Natuurlijk zijn de mensen anders, verschilt de sfeer, zullen de ervaringen anders zijn, maar je hebt nog steeds jezelf. Ik neem al mijn goede & slechte eigenschappen mee, glitter is nog steeds mijn lievelingskleur en voor discussies over ethiek mag je mij nog steeds wakker maken. Maar zo ver weg zijn van alles wat ik heb, wetende dat er duizenden en duizenden kilometers tussen mij en de plekken waar ik mooie en minder mooie dingen heb meegemaakt zit, dat doet mentaal ook iets met je.

In minder dan twee weken tijd stopte ik met fulltime werken, rondde ik mijn scriptie grotendeels af , boekte ik het ticket, regelde ik het visum, zette ik betaalpassen aan, kneusde ik meerdere vingers tijdens een training, kreeg ik een backpack van Ebru, fixte ik een Droam, ging ik uit eten met mijn gezin, knuffelde ik vele vrienden, hield ik een grote schoonmaak en plofde voor een laatste keer voor lange tijd neer in mijn heerlijke bed.

Nu is het moment gekomen dat ik een blik kan werpen op een 12 kilo lichte backback. Van de buitenkant lijk ik heel erg klaar. Maar ik weet niet of ik er klaar voor ben. En ik wil het niet toegeven, maar ik voel mij zwak. Waar ben ik aan begonnen? Ik spring meestal met mijn ogen dicht van het ene in het andere avontuur, maar door de drukte van de afgelopen tijd heb ik het gevoel dat ik voorpret en bewustwording heb gemist. Het voelt als bungeejumpen zonder koord. Mijn focus lag de afgelopen weken op het afscheid nemen van een comfort zone. Vaarwel zeggen tegen iets wat goed voelt voelt nooit goed. Maar ik wil geen slaaf zijn van gemakzucht en verkies avontuur boven zekerheid. That comes with a price en ik moet mij dat beseffen. In mijn geval is de prijs die ik hiervoor betaal lichtelijk ongeloof, onzekerheid en ergens ook angst. Ik wil niet toegeven aan deze gevoelens die als zwakte voelen maar ik moet. Als ik niet toe kan geven kan ik mij niet overgeven; de essentie van reizen voor mij. Ik moet mij overgeven… Aan het moment. Aan Australië. Aan een nieuwe comfortzone. En damn wat voelt dat oncomfortabel.

XVIII

‘A true amazon seeks adventure. Let it not find you.’ 

Een reclamewereldmeisje ben ik niet, hoewel je met de laatste borrels en meetings die ik heb gehad haast zou denken van wel. Bij het Gouden Loeki event zag ik een reclame winnen die ik nog steeds niet leuk vind en bij Koffiedik had ik gehoopt dat Vandermeersch met ambitieuze voorspellingen kwam maar ik hoorde niet veel meer dan dat het zijn droom was om groter en groter te worden en dat de ‘echte’ kranten zullen overblijven in 2013. Ik vermoed dat hij, ondanks het vertrek van Rob Wijnberg, doelde op zijn eigen imperium.

“Wat doe jij toch altijd op events, premières, exclusieve borrels en VIP-areas?” is een vraag die zelfs binnen mijn familie aan mij wordt gesteld. Als ik heel eerlijk ben dan kan ik niet anders dan zeggen dat een ziekelijk onverzadigbare drang naar verhalen, kennis en avontuur groter is dan ik en mijn leven volledig beheerst wordt door deze crave. Adrenaline is mijn drug of choice wanneer verliefdheid niet binnen handbereik is. Ik zou een mislukking zijn in de ogen van Foucault. Zelfbeheersing is voor mij als bescheidenheid. Zolang er geen echte reden voor is zie ik enkel redenen om los te gaan op de lusten. Het is niet dat ik anderen er pijn, verdriet of kwaad mee doe; ik poog een onstilbare honger in mij te stillen. En die werd gister wel even gestild. Of ik werd er stil van, die formulering is misschien correcter. Bij Koffiedik vroeg ik namelijk mensen naar hoe zij de wereld een stukje mooier hebben gemaakt in 2012, of wat zij gaan doen om van 2013 een mooi jaar te maken voor zichzelf en anderen. Mannen die daarvoor nog over beleid, politiek en de toekomst van reclamebureaus met mij hadden gesproken keken mij aan en verstarden.

Het bleef lang stil.

Ik probeerde mijn gezicht in de plooi te houden terwijl de stilte voortduurde en onderdrukte mijn gedachtes. Waarom konden de meest creatieve mensen met bijzondere levens(stijlen) niets bedenken? Is het een rare vraag? Deden zij nooit iets voor een ander en moeten er altijd cijfers achter een euroteken gekoppeld worden om hun in beweging te krijgen? Is het raar dat ik nadenk over hoe ik de wereld een betere plek wil maken met mijn 24-jaar?

“Ja ik kan eigenlijk niets bedenken” en ze vroegen verder over hoe ik dan precies de opleidingen van artsen zou willen veranderen.

Ik heb uren gesproken met de mensen daar en sommigen hadden inderdaad geen voorbeeld of wens die ze met mij deelden, maar ik merkte ook dat sommige mensen het moeilijk vonden om erover te praten. Een meisje, ze zal niet veel ouder zijn geweest dan ik, kookte en speelde eens in de zoveel tijd in een tehuis met gehandicapte kinderen. Zij achtte dit niet noemenswaardig aangezien haar broertje gehandicapt is en ze hem graag een fijne dag bezorgt. Of de man die niets kon opnoemen maar met zijn evenementenbureau ervoor zorgde dat al het afval dat zij produceren binnen drie jaar is gerecycled. En het meisje dat voor de kat van de buurvrouw zorgde toen ze haar heup brak; haar familie woonde te ver weg en een van de kleinkinderen was allergisch.

Het is een geruststellende gedachte dat veel mensen mooie dingen voor anderen doen als iets ‘normaals’ zien; anders zouden ze het misschien niet meer doen. Maar waarom delen we dat niet of verkondigen wij dit vol trots? Een vriendin van mij die veel vrijwilligerswerk doet praat er ook nauwelijks over, maar de momenten waarop zij erover sprak en het verschil dat zij maakt, hebben mij ertoe gedreven om mijn dinsdagochtenden voortaan te vullen met taalles geven aan vrouwen die graag Nederlands willen leren. Ik weet dat ik hiermee de honger in Afrika niet wegneem, de Syrische burgers nog steeds afgeslacht worden en dat ook HIV een even groot probleem blijft. Maar ik doe iets. Wat is wekelijks twee uur van mijn tijd als ik hiermee kan zorgen dat meerdere vrouwen het gevoel hebben dat ze geholpen worden door Nederlandse burgers als zij ook hun best doen?

Ik koester mijn onstilbare honger. Wat ik ook doe voor anderen, het zal een verschil maken. En wat ik ook doe voor anderen, het zal nooit genoeg zijn en is daarom altijd meer dan voldoende.

XVIII

]]> http://www.mrsmartine.nl/?feed=rss2&p=1582 0 http://www.mrsmartine.nl/?p=1570 http://www.mrsmartine.nl/?p=1570#comments Wed, 26 Dec 2012 11:24:16 +0000 mrsmartine http://www.mrsmartine.nl/?p=1570

Het is Eerste Kerstdag wanneer ik begin met het schrijven van deze blog. Ik weet alleen het begin, maar een einde zie ik nog niet. Een vriend heeft mij zojuist huilend opgebeld. Een meisje, nog geen 15, is overleden terwijl hij in het ziekenhuis haar leven probeerde te redden.. Tevergeefs. Hij is er kapot van. Sommige ziektes komen onverwachts en nemen meedogenloos de pareltjes van onze samenleving weg. Zo veel potentie, zo veel te jong. Ze wilde danseres worden.

Ik besef mij dat haar droom nooit meer zal uitkomen en het dwingt mij na te denken over de dromen die ik als vijftienjarige had, en wat de wereld zou hebben gemist als ik mijn zestiende levensjaar nooit had mogen begroeten. Is het de shock van het verhaal dat ik mij niet kan bedenken wat voor significants ik voor iemand – laat staan de wereld – heb gedaan, of heb ik daadwerkelijk geen verschil gemaakt in alle jaren dat ik daar de kans voor had?

Op Tweede Kerstdag denk ik wat helderder en herinner ik mijzelf eraan dat ik al jaren goede doelen steun. Het is niet veel, maar maandelijks genoeg om een jurkje minder te kunnen kopen. Vrijwilligerswerk deed ik zelden en toen ik drie weken terug te laat kwam op de trainingsavond van de brandweer ben ik met het schaamrood op mijn kaken maar weer terug gegaan naar huis. Ik had zo veel gewerkt die week en dacht eindelijk een avond niets te hebben… Foute inschatting. In de drie kwartier dat ik terug naar huis fietste kwam ik tot de conclusie dat ik misschien wel teveel aan mijzelf en te weinig aan anderen dacht. Ik kon het niet eens opbrengen om één avondje iets voor een ander te doen. En alsof deze teleurstelling niet groot genoeg was, dacht ik aan de jaren dat ik wel een verschil had weten te maken. Al op jonge leeftijd werkte ik in een verzorgtehuis omdat ik ouderen graag wilde helpen en ook in latere jaren verleende ik vaak mijn medewerking belangeloos. In 2011 vormde ik samen met andere jongeren bijna een jaar lang de eerste jongeren denktank van de Provincie Utrecht en gaven wij de Raad van Staten advies betreffende de Ruimtelijke Structuurvisie. Ik heb getracht echte, werkbare oplossingen te geven voor de huidige en toekomstige leegstand in kantoren en daarnaast heb ik de (toekomstige) huisvestingsproblemen aangekaart. Dit deed ik vol passie zonder ervoor betaald te krijgen. Een extreme GroenLinkser overtuigen van mijn gelijk is pretty priceless anyway.

Maar 2012 lijkt een leeg jaar. Was 2012 het jaar waarin ik niets heb betekend voor anderen?

Het zal voor de meesten die mijn belevenissen van afgelopen jaar hebben gevolgd geen verrassing zijn dat 2012 een zwaar jaar voor mij was. Keihard liefdesverdriet, een nieuwe baan, ik werd ziek, mijn scriptie werd afgewezen omdat ik bepaalde artikelen van een bedrijf toch niet vrij bleek mogen te gebruiken, ik ging op zoek naar een nieuw onderwerp, toen hield een levensbedreigende ziekte mijn vriendenkring in zijn greep, een andere vriendin overleed na een kort ziektebed… Ja. 2012 stond behoorlijk in het teken van mij en mijn omgeving. Behalve afgelopen augustus dan. Ik begon op een ochtend met #beginjedagmeteencompliment om mensen op een leuke manier hun dag te laten beginnen. Vol overtuiging gaf ik mensen die voor mij speciaal waren (vrienden, online kennissen, inspirerende tweeps, politici) een welgemeend en oprecht compliment. Een week later, 22 augustus om precies te zijn, werd de hashtag nogmaals ingezet maar dit keer met hulp van onder andere Brechtje, Lia en Hanneke. Het was te gek om te zien hoe mooi de complimenten waren en hoe goed mensen elkaar kennen enkel via social media. De hashtag werd door velen gedeeld en dit gebeurde uiteindelijk zo vaak dat het een trending topic werd – een prachtig neveneffect, als je het mij vraagt.
Misschien moet ik terugkomen op wat ik eerder zei: 2012 is geen leeg jaar. Het is een jaar waarin ik ontdekte dat dankzij een simpele tweet mensen hun dag met een glimlach kunnen beginnen en dat deze oprechtheid aanstekelijk is. De complimenten vertelden soms een bijzonder verhaal over iemands moed, durf, kracht of talent. Daar mag je iemand best om prijzen.

Is “The future depends on what we do in the present” niet de allerfijnste gedachte? Dat wanneer wij op zoek gaan naar mogelijkheden, wij in staat zijn om de toekomst te veranderen en deze dus mooier te maken als wij dat willen? Dat kleine gebaren een grote impact kunnen hebben hoef je mij inmiddels niet meer te leren. Want hoeveel moeite kost het om iemand een compliment te geven? Hoeveel moeite is het om op te staan voor een oudere dame die de bus binnen komt lopen? En is het de moeite waard om jouw tijd te besteden aan het vergroten van de kwaliteit van het leven van een ander?

Voor mij zijn dit retorische vragen, maar ik ben mij ervan bewust dat dit alles behalve universeel is, en dat is prima. Toch hoop ik dat jij, net als ik, soms nadenkt over hoe je een bijdrage hebt geleverd of kunt leveren aan een mooiere wereld. Al is het maar voor één iemand.

 

XVIII

 

]]>

“Je hoort daar niet thuis en je zult daar ook nooit thuis horen. Wees blij.”
Ik keek haar roerloos aan en merkte dat ik gestopt was met ademen. Haar gelaat leek zich te vervormen en ze kreeg een kilheid in haar aangezicht. Een valse, puntige kin en strakke jukbeenderen tekenden zich af in het smalle gezicht van mijn vriendin. En ik? Ik was woest.

Het was een mooie woensdagmiddag toen ze deze woorden uitsprak. Alsof er niets was gebeurd vulde ze vervolgens haar tas met de boomerangkaarten die ze bij de ingang van het café uit het rek had geplukt en met een soepele beweging zwiepte ze de tas op haar rug.  Nog steeds stond ik aan de grond genageld. “Je hoeft me niet zo doods aan te kijken hoor, dat had je zelf toch ook wel kunnen bedenken? Kijk nou eens goed naar jezelf. Zie je iemand als jij – qua kleding of attitude – in dat zielige klasje van mensen waar jij bij wilt horen? Doe effe normaal schat. En by the way, je hebt het er veel te druk voor dus werk jij maar lekker aan je scriptie.”

Mijn woede was inmiddels een cocktail geworden van misselijkheid en ongemak. Ik was verward en wilde dat het gesprek over was en dat ze eerder was opgestaan, zodat ze de laatste woorden nooit had uitgesproken. “Ja sorry lief, maar we bellen er nog wel over, ik moet nu echt rennen en de oppas aflossen. Het was heerlijk je weer gezien te hebben. Geld ligt op tafel, my treat. Zie ik je komend weekend nog bij het feestje van Ka?” Ik moet iets bevestigends geknikt of gemompeld hebben, want ze knuffelde mij stevig en gaf me een kus op de wang. “Helemaal goed. Zie ik je dan!”. Beduusd liet ze mij achter. Ze toeterde nog vanuit haar blauwe Jeep maar ik weet niet of ik gezwaaid heb.

Ondanks het feit dat ze meer dan een decenium ouder is dan ik en ik haar nu afschilder als een heks, is ze een goede vriendin en is er geen onderwerp te vinden waar wij niet met elkaar over kunnen praten. Ik noemde haar wel eens gekscherend mijn mentor en vind het uitermate frustrerende dat ze nooit ongelijk heeft. Haar woorden lieten dan ook niet zonder reden een ongekend hopeloos gevoel in mij achter. Diezelfde avond nog gooide ik al mijn agressie eruit op de kickbokstraining. Aan mijn trianer ging mijn humeur niet onopgemerkt voorbij en ik antwoorde op dagen als deze standaard: ‘Ja ik weet heel zeker dat ik geen wedstrijden wil doen’.

De woede, het ongemak en de hopeloosheids-waanzin zijn weggebt. Inmiddels ben ik mijn vriendin ontzettend dankbaar voor haar woorden. Ze gaf mij het handvat voor zelfreflectie, liet mij inzien dat er iets mis zat (anders was ik nooit zo verward geraakt) en deed mij twijfelen over waarom ik het eigenlijk zo graag wilde – wat precies de juiste vraag was natuurlijk. Ik paste inderdaad niet in de groep waar ik graag bij wilde horen en dat vond ik een behoorlijke tijd ontzettend moeilijk. En terwijl ik mijn oppaskindjes vorig weekend nog uit probeerde te leggen dat ze altijd zichzelf mogen zijn en de dingen waarin zij verschillen van anderen juist hun bijzonderheden zijn, perkte ik mijn uitgesproken mening en wie ik was in om erbij te horen. Ik bleef wat langer zitten terwijl ik eigenlijk wilde rennen. Ik hield mijn hand op schoot terwijl ik de vraag wilde beantwoorden. Ik zei niet wat ik dacht omdat mijn mening opnieuw afweek van de rest. Ik glimlachte netjes terwijl het mijn soort humor niet was. Ik stelde de vraag niet want hij zat tegen de grens van brutaliteit aan. Ongelukkig is een overstatement, maar gelukkig was ik niet. Wat kun je door kleine dingen te laten, enorm van jezelf verwijderd raken…

Maar ik ben blij, want ik heb een ontzettend belangrijke les geleerd. Aanpassing is geen schande, want een sterk persoon blijft altijd zichzelf. Niet alle mannen in pak zijn enkel een man in pak. Zodra de aanpassingen ondragelijk worden en je merkt dat jouw bijzonderheden verdwijnen, zoals dat mijn creativiteit verslofte en energie wegvloeide, dan weet je genoeg. Get out of there.

Mijn vriendin had gelijk. Wees blij.

XVIII

En thanks oppaskindjes. I’ve gotta practice what I preach!
Steve Jobs talking about the crazy ones vind je hier

Je kunt het bijna niet gemist hebben als je op Twitter zat. #SGSGlobal. Een hashtag die trending was in no-time. SGSGlobal: Social Good Summit Global. Op mashable was een livestream te vinden om dit Tedx-achtige event bij te wonen. Los van de regen buiten, had ik daadwerkelijk het gevoel bij dit event in New York te zijn. De big fishes van social media waren aanwezig en deelden hun kennis met ons om de wereld een mooiere plek te maken met de hulp van social media. Het event werd gesponsord door onder andere de Bill & Melinda Gates Foundation, Mashable, the UN Foundation en Ericsson. Hillary Clinton was de grote verassing met haar boodschap waar ze mensen vroeg hun ideëen en netwerk te gebruiken, zowel online als offline: “Please use this unprecedented opportunity to become involved. Share your ideas. Mobilize your friends. Take action online and off.”

Je kunt de komene dagen (lees: nachten) nog van de livestream genieten en als je Engels goed genoeg is zul je zeker iets leren van de Social Good Summit. Een van de belangrijkste dingen die mij vannacht wederom duidelijk is geworden, is de ongrijpbaarheid van het internet. Sommige mensen denken dat ik vanwege de vele volgers die ik heb, ik alles snap van social media. Of omdat ik bepaalde experts ken, ik alles weet over SEO, guerillamarketing, adwords en virals. Maar ik zie social media als the Wild Wild West. Hoe groot is het precies? Wie is de baas? Wie zijn de cowboys, cowgirls? Wie heeft het snelste paard? Uiteindelijk maakt het niets uit. Zoals @ItsPeterGabriel tijdens SGS zei: “The internet cannot be controlled and that’s why it’s so powerful”. Wantrouw dus degene die zeggen alles te weten over het internet of – nog erger: zeggen het te kunnen controleren. Onmogelijk.  En laten we hopen dat dat zo blijft.

XVIII

 ”You can shut off the public Internet, but you can’t shut off the Internet public” – @rasiej

Over het event en de livestream:  The New York event will be live streamed September 23, 1p.m.-5.30p.m. EDT and September 24, 11a.m.-6p.m. EDT. On September 24, we’ll also be live streaming our satellite events from Beijing, Mogadishu, and Nairobi from 2.30 a.m.-11a.m. EDT